Skip to content

Bibalot Posts

Amerika? Arizona? Hoe ben je daar terecht gekomen? | Deel 1

Woon je echt in Amerika? Waarom woon je daar dan? Hoe ben je daar terecht gekomen? Waarom Arizona? 

Vragen die ik regelmatig krijg wanneer iemand er achter komt dat ik in Amerika woon. Was er maar een kort antwoord voor he? Die is er niet, en daarom vertel ik mijn verhaal in deze blog!

In het najaar van 2011, toen ik net klaar was met school (opleiding; luchtvaartdienstverlening)  begon er iets te borrelen. Mijn stage had mij een baan aangeboden, en ik mocht daar voor sowieso 3 maanden blijven en daarna zouden ze kijken of ze me een jaar contract zouden aanbieden. Ik hield van mijn baan. Echt, mijn baan was de meest leuke, gezellige baan ever, maar ik wilde toch iets meer. Ik besloot die 3 maanden te blijven, en ondertussen was ik ook aan het kijken voor wat andere dingen.

Iedereen ging maar verre, stoere reizen maken.. En dat wilde ik ook wel. Alleen mijn probleem was, ik was een schoenenverslaafde, 20 jarige dame die wel eens van een drankje in de kroeg hield, van leuke kleding hield, en ik had nou niet echt bepaald veel gespaard. Toen ik op zoek was naar andere mogelijkheden kwam ik uit bij “Au Pair”. Ik had hier en daar wel oppaservaring, en mijn moeder had ook altijd opgepast dus er waren altijd wel kleine kindjes bij ons over de vloer. Ik dacht, waarom niet? En gaf me op voor een van de infodagen in Venray.

In November dat zelfde jaar was die info dag, en samen met m’n moeder stapte ik in de auto om de hele rit naar Venray te maken. We hebben geluisterd, vragen gesteld, en dit was wel iets wat ik wilde gaan doen, en dus gaf ik me op.. en gaven zij mij alle papierwerk mee die ik moest invullen. Referenties van de moeders van de kindjes waar op ik gepast had, een doktersverklaring dat alles goed met me was en ik geen psychische problemen had en noem het maar op. Binnen 4 weken was ik klaar, had ik alles opgestuurd, was ik goedgekeurd, en kreeg ik te horen dat ze een gezinnetje voor me gingen zoeken. Dit was op dezelfde tijd dat mijn 3 maanden bijna om waren, en ze me uitnodigden voor een gesprek op mijn werk. Ik kreeg inderdaad een jaar contract aangeboden, en daar heb ik toen nee tegen gezegd. En dus, was ik vanaf 14 januari werkeloos. Zonder nog maar te weten wanneer ik echt zou vertrekken, en wanneer ze een gezinnetje voor me zouden vinden.

Gelukkig duurde het niet lang, en tegen de tijd dat eind Januari er aan kwam, was ik gematched met een gezinnetje. 3 jongetjes, 1 van 5, en 2 van 2 (bijna 3), in Westwood, New Jersey. (Lekker vlak bij New York dus!) Het enige nadeel was, dat ik nog tot 5 maar moest wachten, aangezien zij mij pas vanaf midden Maart nodig zouden hebben. Die anderhalve maand had ik uiteindelijk wel nodig, om lekker “afscheid” te nemen van iedereen, te zorgen dat alles in orde was met mijn VISA, een nieuw paspoort, een internationaal rijbewijs en al die andere dingen die er bij komen kijken.

Op 5 maart vloog ik toen “eindelijk” naar New York. We hadden eerst 5 dagen “training”, en we sliepen in het “New Yorker” hotel, heel dichtbij bij alles, en echt super geregeld. We kregen een tour door New York, en kregen eigenlijk een beetje vrijheid in de avonden om te doen en laten wat we wilden.

Na die week in New York, zou mijn “hostdad” me op komen halen vanuit New York. New Jersey was slechts 40 minuten tot een uurtje rijden, en dus was het net zo makkelijk om dat op die manier te doen, in plaats van de trein etc te nemen. Op 9 maart ontmoette ik “mijn familie” en “mijn kindjes” voor de eerste keer in het echt! Wat was dat spannend. Ze hadden al met mijn naam geoefend, dus die wisten ze in ieder geval goed uit te spreken! (Ze hadden voor mij ook al een Nederlandse Au Pair namelijk!) De Au Pair die er nu zat, bleef nog 2 weken om mij te “trainen”. Zij liet mij weten wat voor tijd ze naar school gaan, wat voor tijd naar bed.. etc etc. Eigenlijk alles wat er bij hoort! Ik was blij dat zij er die eerste 2 weken was, want jeetje mina.. Het is niet eens dat het tijdverschil je een jetlag gaf zo in die eerste paar weken, maar het switchen van Nederlands naar Engels de hele dag door was nog veel vermoeiender.

Na 2 weken was zij weg, en stond ik er alleen voor. Maar, ik was er klaar voor. Ik had er zin in, en “mijn jongens” waren ondertussen ook wel een beetje aan me gewend. (Alhoewel ze nog wel eens naar de oude Au Pair vroegen natuurlijk!)

Ik genoot van alles. Deed veel dingen alleen, omdat ik nog niet echt mensen had leren kennen, en dat voelde zo goed. Alleen naar de film? Geen probleem! Ik heb heel wat leuke films gezien zo in me uppie. Alleen naar het concert? Kon ik ook afvinken.. alleen was dat wel een heel stuk spannender als naar de film gaan. Als ik een vrij weekend had, nam ik de trein naar New York, en kon ik de hele dag door Manhattan lopen. Broadway, Central Park, Time Square.. Gewoon mensen kijken, ik vond het heerlijk.

Ondertussen leerde ik wel andere Au Pairs kennen, en ging ik wat vaker met hun op stap. Leuke avondjes in New York, Six Flags, baseball games.. Nog meer films.. Starbucks dates.. Ja, ik genoot er wel van.

Toen ik op een middagje “thuis” achter de computer zat, besloot ik eens op te gaan zoeken naar welke staat ik het beste kon gaan met mijn ouders wanneer ze mij kwamen opzoeken in September.. Maar ik kon niet echt veel vinden. Ja, natuurlijk al die rondreizen enzo, maar wij wilden meer richting de “locals” gaan, niet alleen naar de grote dingen die een hele hoop geld kosten. Op dat moment besloot ik eens Chatroulette op te starten, misschien kon ik op die manier in contact komen met locals in de USA, die mij wel eens konden vertellen wat nou echt leuk is in hun staat. Dat is dan ook waar ik Deryn leerde kennen. (Vooroordelen zijn toegestaan!) We besloten elkaar toe te voegen op Skype, en vanaf dat moment hebben we geen dag NIET met elkaar gepraat. (Dit was in Mei 2012) — Hij woonde op dat moment in Florida, en we konden het wel heel goed met elkaar vinden. Praten tot 2 uur in de nacht met elkaar was niks, en dan vroeg weer op staan zodat we ook nog even konden kletsen voor dat ik weer te werk moest..

 

Al gauw was er liefde in het spel.. Maar ja, wat moesten we daar nou mee? Ik zat zo’n 1600km verderop.. Na 2 maanden, besloten we toch dat we elkaar wel wilden ontmoeten, en boekte ik tickets naar Florida toe voor een weekendje.

{Word vervolgd}

Leave a Comment

21 weken zwanger

Het is alweer 118 dagen geleden dat we er achter kwamen dat ik zwanger ben. Uiteraard was het gepland. We wisten beide, dat wanneer we klaar waren om een gezinnetje te beginnen, dat onderstaande foto er een groot deel van zou uitmaken. Hij was bang, ik was bang, dus voordat we überhaupt begonnen met proberen hebben we een afspraak gemaakt bij de dokter, om eens te horen hoe en wat, en waar we voornamelijk op moesten letten wanneer het “raak” zou zijn.

21 weeks + 2 days. Shots so far

118 dagen geleden, werd ik misselijk wakker, zonder er over na te denken dat dit het wel eens zou kunnen zijn. Ik zat op de grond in de badkamer, hangend over het toilet, wachten totdat ik zou overgeven, maar er kwam maar niks. Ik heb zo een 10 minuten zo gezeten, en toen ben ik terug naar bed gegaan. Ik dacht er niet bij na, ik maakte Deryn niet eens wakker, en ik had ook niet zoiets van.. ja.. laat ik maar eens een test gaan doen.

Het was een zondag morgen, en op zondag kunnen we “uitslapen”. Of tenminste, Deryn begint dan een uurtje later met werk, dus kunnen we lekker een uurtje blijven snoozen. Toen het tijd was om hem wakker te maken, vertelde ik hem ook dat ik me die ochtend niet zo lekker voelde, en hij dacht er wel gelijk bij na om een test te doen. En dus ging ik naar de badkamer, pakte een “cheapie” test.. (we hadden er genoeg, een cheapie test is er een voor $0.88 cent die ik niet zo erg vind om te gebruiken wanneer ik niet zeker weet of het dit keer wel positief gaat zijn) – want ik wilde de “dure” nog niet gebruiken.. Ging plassen, en liep weer terug naar de badkamer. Als je gaat zitten wachten op zo’n streepje, kan het onwijs lang duren.. en ik was bang dat het weer eens negatief zou zijn.

Na een paar minuten liep ik toch weer terug naar de badkamer, keek naar de test, en mijn hart stopte eventjes. Het had 2 lijntjes. “BABE. OMG. OMG. OMG. OMG.” — en ik weet niet welke woorden er nog meer allemaal uitkwamen. Ik “rende” naar hem toe met de test, en hij had een grote lach op zijn gezicht! WE DID IT.

Die dag is er van alles door mij heen gegaan.. Ik was bang, want.. OMG WE WORDEN OUDERS. Super blij, want.. OMG WE WORDEN OUDERS.. Nerveus, want OMG WE WORDEN OUDERS.. en nu moesten we toch echt snel de dokter gaan bellen, want hoe snel moest ik gaan beginnen met injecties? Het is zondag, en ze waren gesloten, en wat als ik al te laat was?

Ik heb gelijk een andere test gedaan, een van de duurdere die aangeven hoelang je al zwanger ben. 2-3 weken gaf die aan, we waren er vroeg bij gelukkig.

Die ochtend hebben we gelijk mijn ouders gebeld, zijn moeder en zijn opa & oma. Dit was geen nieuws dat we voor ons wilden houden. Uiteraard waren zij ook allemaal super blij.

Die maandag ochtend hebben we gelijk de dokter gebeld, en we konden hem vrijwel gelijk zien. Uiteraard hebben hun ook een zwangerschapstest gedaan, en ja ik was echt zwanger, en zij hebben me doorgestuurd naar een high-risk dokter. Gelukkig kon ik daar ook diezelfde week nog terecht. Op het begin dacht ik niet echt dat het veel uit zou maken.. Ja ik wist dat ik mezelf zou moeten injecteren, maar het moet in je buik en ik was niet de slankste dus had niet echt het idee dat het pijn zou gaan doen. Toen we eenmaal die afspraak hadden, vertelde hij me dat hij wilde dat ik 2 shots per dag zou doen. 40mg per injectie. WHAT?! Dat was niet iets dat ik had verwacht.. Zo serieus was het toch niet? Dus wel.

Mijn zorgverzekering was op dat moment niet zo goed. Tenminste, je zou denken dat het een hele goede was, aangezien ik $200 per maand betaalde (met een $3000 eigen risico), maar niets was minder waar. Dus, toen ik mijn injecties kon ophalen bij de apotheek, en ze me vertelde dat het $178.85 was (voor 15 dagen) schrok ik wel even. We wisten uiteraard dat een babytje niet goedkoop zou zijn, maar dit was niet echt iets dat we verwacht hadden. Gelukkig hebben we dat maar voor 2 maanden hoeven doen, aangezien ik op Deryn zijn verzekering kon komen toen het nieuwe jaar begon. Daar betalen we alsnog $530 voor, per maand voor 2 personen.. Maar mijn injecties kosten maar $5 per maand, en ik maak geen extra kosten wanneer ik een afspraak heb.

Die injecties, waar ik over praat, zijn de injecties die je ziet op bovenstaande foto. Dit zijn de injecties die ik al allemaal gebruikt heb. Tot dusver. Ik heb ze geteld, en het zijn er 208. Ik ben net halverwege, ik bedoel.. ik ben pas 21 weken zwanger, en dus heb ik nog steeds een lange, lange weg te gaan.

Soms doen ze geen pijn. Soms doen ze zo veel pijn dat ik wel kan janken. Soms bloed ik er van, soms krijg ik grote, blauwe plekken. En soms, heel soms, vergeet ik dat ik al een injectie heb gedaan die dag omdat ik het niet eens meer voel.

Er zijn tijden waarin ik het vergeet, en ik het 2 uur later doe, maar er zijn ook tijden dat ik niet kan wachten om te injecteren, omdat ik er dan maar van af ben. (Er moet 12 uur tussen elke injectie zitten)

Voor 20 lange weken, die injecties was de enige betekenis dat ik wist dat ik zwanger ben. Ik kon hem nog niet voelen. Ik was niet ziek, of misselijk. Ik heb geen gekke eetgewoontes, of dingen die ik perse dan moet hebben, en geen mood swings. En.. ik heb maar 1 keer gehuild zonder reden! Maar nu.. Wanneer ik hem voel trappelen, wanneer het voelt alsof hij salto’s aan het doen is in mijn buik, wanneer ik elke 15 minuten naar de wc moet.. Nu weet ik waar ik het allemaal voor doe.

Voor alle liefde die we hem straks kunnen geven, voor alle knuffels die er gaan komen.. Voor dit kleine jongetje, die we onze zoon mogen noemen.

Ons kleine mannetje

Leave a Comment